Dat Jan de Voogd zijn hart ooit zou verliezen aan Zwitserland – én aan zijn grote liefde, wielrenster Demi Vollering – had hij niet kunnen vermoeden, toen hij opgroeide in ’s Gravenpolder. De energie die hij toen ook al in zich had, kan nu eindelijk vrij stromen: over Zwitserse wegen, skipistes en bergpaden. De bergen zag hij pas voor het eerst toen hij begin twintig was, maar het was liefde op het eerste gezicht. “Ik was in het Zwitserse Saastal, een bergdal in het kanton Wallis, en wist meteen: dit is het. De schoonheid, de serene rust, de hoge witte toppen; het raakte me. Op dat moment wist ik: hier wil ik wonen.”
Tekst Caroline Houmes | Foto’s Privé
Van Zeeuwse klei naar Zwitserse bergen
Jan noemt zichzelf nog altijd een geboren en getogen Zeeuw, al woont hij inmiddels bijna tien jaar in het Zwitserse Luzern. Hij groeide op in een groot gezin met zes kinderen. Zijn opa’s en oma’s hadden boerderijen op Walcheren, in Sint Laurens en Vrouwenpolder, waar hij vaak kwam. Daar leerde hij het strand kennen én de befaamde Zeeuwse Kustmarathon, waar hij nog steeds graag voor terugkomt. Als kind zat hij vol energie. “Met de kennis van nu weet ik dat ik toen veel meer beweging nodig,” zegt hij. “Ik was een onrustige jongen. Hoewel ik VWO makkelijk aankon, haalde ik uiteindelijk een VMBO-diploma. Braaf was ik niet, maar wel altijd bezig, met werk en soms zelfs al aan het handelen.
Een voorbeeld? Tijdens schoolreisjes kreeg ieder kind wat geld mee voor snoep. Mijn vader beloofde het bedrag te verdubbelen als ik iets overhield. Dus kocht ik snoep, verkocht het op de weg terug, en kwam met meer geld thuis dan ik had bij vertrek.”
De roep van de bergen
Omdat hij graag het leger in wil, kiest Jan voor de opleiding Vrede & Veiligheid. Daarna volgt de opleiding Verpleegkunde, en werkt hij veel in Ter Weel en Randhof in Goes. Daarna begint hij aan een leerwerkbaan als operatieassistent bij Adrz in Goes. “Tijdens het eerste jaar van die studie ging ik met een vriend mee naar Zwitserland,” vertelt hij. “Eerder had ik de bergen maar één keer gezien, tijdens een skivakantie in Oostenrijk. Maar dit was anders; ik wist meteen: ik maak mijn studie
af en vertrek. Ik herinner me nog dat ik mensen zag wandelen over die prachtige witte toppen. Dat wilde ik ook, maar mijn vriend niet. Dus ging ik met een gids en een groep mee, en beklom mijn eerste vierduizender, de Allalinhorn. Dat kostte me tweehonderd Zwitserse frank, en onderweg dacht ik: één, we gaan te langzaam; twee, wat als die man voor me valt; en drie, dit kan goedkoper,” lacht hij. “Vanaf dat moment ben ik eigenlijk ieder studiejaar teruggegaan en heb ik nog veel vierduizenders beklommen. Dat uitzicht; dat is iedere keer weer adembenemend.”
“Samen vinden we rust en evenwicht in de natuur, in de bergen. Dat is wat ons bindt.”
Liefde op twee wielen
Ondertussen ontdekt Jan de sport. Hij voetbalt een tijdje en sluit zich daarna aan bij wieler-vereniging ZRTC Theo Middelkamp. Van de tochten die hij in Zwitserland maakt, plaatst hij af en toe iets op Instagram. Zo komt hij in contact met Demi – een meisje dat als bloemiste werkt en helpt in de hortensiakwekerij van haar vader in Berkel en Rodenrijs. “Ik zag dat ik een ‘like’ had van een leuke meid,” lacht Jan. “Een paar maanden later spraken we af om koffie te drinken in Rotterdam. Om geen valse verwachtingen te wekken, vertelde ik dat ik naar Zwitserland zou verhuizen. Daar was Demi nog nooit geweest. Toen ik eenmaal in Luzern woonde, kwam ze op bezoek en zijn we samen gaan fietsen. Gaandeweg begon zij zich steeds meer op het fietsen te richten. Tijdens een tocht in de Ardennen wist ik het zeker: Demi moest vol voor de wielersport gaan! Waarom? Ik fietste toen nog harder, maar zij had na afloop geen greintje last van spierpijn of vermoeidheid.”
Samen sterk in Zwitserland
Inmiddels wonen Jan en Demi alweer enkele jaren samen in Luzern. Jan bouwde daar aanvankelijk een carrière op in de ziekenhuiswereld. “Ik heb nog gestudeerd aan de Universiteit van Sankt Gallen en was uiteindelijk Leiter Operationstechnik van het operatiecomplex in het Universitätsspital Basel.
In die begintijd hadden we echt de tijd van ons leven. Ik werkte vaak meerdere nachtdiensten achter elkaar, zodat ik daarna langere periodes vrij was en we samen konden fietsen.” Ondertussen professionaliseerde het vrouwenwielrennen en werd onder andere de World Tour geïntroduceerd. Demi boekte steeds meer successen. “Voor mij werd het daardoor lastiger om alle ballen in de lucht te houden. Het werd hoe langer hoe meer puzzelen met vrije dagen en onbetaald verlof,” vertelt Jan. “Ik besloot te stoppen in het ziekenhuis en me volledig te richten op het sportmanagement. Dat doe ik natuurlijk voor Demi – we vormen echt een team – maar inmiddels begeleid ik ook een aantal andere rensters.”
Balans in de bergen
Om in hun hectische leven samen balans te vinden, wonen Demi en Jan – naar zijn idee – op de best mogelijke plek. “Demi is de beste renster ter wereld, ik ben haar manager, en samen vinden we rust en evenwicht in de natuur, in de bergen. Dat is wat ons bindt. Voor ons is het een levensstijl; het is een manier van leven waarbij we zoveel mogelijk buiten zijn. Wandelen met onze hond Flo, een mix tussen Friese Stabij en een Heidewachtel, fietsen, skiën of gezellig buiten grillen – dát is ons geluk.” Hij vervolgt: “Mensen vragen me weleens of het niet lastig is om zo nauw samen te werken. En natuurlijk zijn er vast nadelen te bedenken, maar wij hebben die nog niet ervaren. Juist doordat we elkaar zo goed kennen, weten we precies wat we aan elkaar hebben. Ik weet wat Demi wil. Vanuit dat vertrouwen kan ik bijvoorbeeld mooie sportcontracten afsluiten – zoals met Nike. Daar ben ik trots op, met én voor haar. Daarbij leren we van elkaar: ik ben rustiger en geduldiger geworden door Demi, en zij durft inmiddels groter te dromen. Vroeger schreef ze in haar dagboek dat ze anderen wilde inspireren. Het is fantastisch om dat nu samen waar te kunnen maken.”
“Terug naar Zeeland? Dat is niet ‘in Frage’. Dat wil niet zeggen dat ik er niet graag ben”
Avontuur boven zekerheid
Wie Jan de keuze voorlegt tussen zekerheid of avontuur, weet het antwoord al: avontuur.
En met reden, want dat is wat hem verder brengt. “Veel succesvolle mensen kozen ooit risico boven zekerheid. Dat past bij mij, en we hebben daarmee de afgelopen jaren veel bereikt. Het is belangrijk om naar jezelf te luisteren; ondernemend zijn zit nu eenmaal in mijn karakter. Ik vind Zeeland prachtig, maar het was voor mij te klein. Nu wonen we centraal in Zwitserland, aan het Vierwoudstrekenmeer en omgeven door prachtige bergtoppen. Bergen als de Rigi en Pilatus zijn fantastisch om te wandelen, en wij zien ze gewoon iedere dag! Van hieruit kunnen we bovendien letterlijk alle kanten op: de Alpen liggen op rijafstand, evenals Italië of het Oostenrijkse skigebied Ischgl. Mijn beste Zwitserland-tip? Dat is Zermatt en het skigebied rond de Matterhorn. Dat vind ik het beste skigebied in Europa. Terug naar Zeeland? Dat is niet ‘in Frage’. Dat wil niet zeggen dat ik er niet graag ben: de stranden zijn heerlijk en de zonsondergang bij Westkapelle is adembenemend. Onlangs deed ik weer mee met de Kustmarathon, samen met mijn broer – een helse editie. Maar eenmaal over de finish ging toch snel de televisie weer aan voor het EK Wielrennen, waar Demi Europees kampioen werd.”
