Als ik Peter verder interview, vertelt hij meer over zijn nieuwe liefde: “In het najaar van 1968 presenteerde Volvo de 164. Het was een doorontwikkeling van de 144, maar de 164 had een meer exclusievere positionering. Het belangrijkste technische verschil was dat Volvo een 3,0 liter zescilinder lijnmotor onder de motorkap had. Deze motor was ontwikkeld op basis van de 2.0 liter viercilinder die ook in 1968 tegelijkertijd voor de 140-serie werd geïntroduceerd. De 164 had vanaf het begin twee Zenith Stromberg-carburateurs en was later ook leverbaar met brandstofinjectie. Het was de eerste keer sinds 10 jaar dat Volvo weer een zescilinder aanbood sinds de PV800 die uitsluitend als taxi werd geproduceerd. Voor de particuliere markt had Volvo echter al bijna 20 jaar geen zescilinder meer, toen de productie van de PV60 in 1950 stopte.

Het exterieur van de 164, met name de voorkant, heeft een heel eigen vormgeving. De motorkap is langer dan die van de 144 en biedt meer ruimte voor die grote motor. De grille zorgde vanaf het begin voor een luxueuze uitstraling, zeker ook in combinatie met de geïntegreerde mistlampen. Mijn 164 is de tweede serie, dat kan je o.a. zien aan dat front, want ten opzichte van de eerste serie is de bumper rechtgetrokken en zijn de achterlichten horizontaal getekend in vergelijking met de oorspronkelijke verticale 144-lichten. De stoelen waren voor de 164 compleet vernieuwd met luxe materialen en natuurlijk was leren bekleding een veel gevraagde optie.

De 164 is uiteindelijk 146.008 maal geproduceerd tot 1975, waarvan in het laatste jaar de meeste naar de USA werden verscheept.”